Imagens das páginas
PDF
ePub

30

40

Seu cùm fata fagax fumantibus abdita fibris
Consulit, & tepidis Parcam scrutatur in extis.
Nos etiam patrium tunc cum repetemus Olympum,
Æternæque moræ ftabunt immobilis ævi,
Ibimus auratis per cæli templa coronis,
Dulcia suaviloquo sociantes carmina plectro,
Astra quibus, geminique poli convexa fonabunt.
Spiritus & rapidos qui circinat igneus orbes,
Nunc quoque fydereis intercinit ipfe choreis
Immortale melos, & inenarrabile carmen ;
Torrida dum rutilus compefcit fibila serpens,
Demiffoque ferox gladio mansuescit Orion ;
Stellarum nec sentit onus Maurusius Atlas.
Carmina regales epulas ornare folebant,
Cum nondum luxus, vastæque immensa vorago
Nota gulæ, & modico spumabat cæna Lyæo.
Tum de more sedens festa ad convivia vates
Æsculeå intonsos redimitus ab arbore crines,
Heroumque actus, imitandaque gesta canebat,
Et chaos, & pofiti latè fundamina mundi,
Reptantesque Deos, & alentes numina glandes,
Et nondum Ætneo quæfitum fulmen ab antro.
Denique quid vocis modulamen inane juvabit,
Verborum sensusque vacans, numerique loquacis ?
Silvestres decet iste choros, non Orphea cantus,
Qui tenuit fluvios & quercubus addidit aures
Carmine, non citharâ, fimulachraque functa canendo
Compulit in lacrymas ; habet has à carmine laudes.

Nec tu perge precor sacras contemnere Mufas,
Nec vanas inopesque puta, quarum ipse peritus
Munere, mille fonos numeros componis ad aptos,
Millibus & vocem modulis variare canoram
Doctus, Arionii meritò fis nominis hæres.
Nunc tibi quid mirum, si me genuisse poëtam
Contigerit, charo fi tam propè sanguine juncti

50

60

[ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors]

100

Publica qui juveni commisit lumina nato
Atque Hyperionios currus, & fræna diei,
Et circum undantem radiatâ luce tiaram.
Ergo ego jam doctæ pars quamlibet ima catervæ
Victrices hederas inter, laurosque sedebo,
Jamque nec obscurus populo miscebor inerti,
Vitabuntque oculos vestigia nostra profanos.
Este procul vigiles curæ, procul este querelæ,
Invidiæque acies transverso tortilis hirquo,
Sæva nec anguiferos extende Calumnia rictus;
In me triste nihil fædissima turba poteftis,
Nec vestri sum juris ego ; securaque tutus
Pectora, vipereo gradiar sublimis ab ictu.

At tibi, chare pater, poftquam non æqua merenti
Poffe referre datur, nec dona rependere factis,
Sit memorâffe fatis, repetitaque munera grato
Percensere animo, fidæque reponere menti.

Et vos, O noftri, juvenilia carinina, lusus,
Si modo perpetuos fperare audebitis annos,
Et domini fupereffe rogo, lucemque tueri,
Nec spisso rapient oblivia nigra sub Orco,
Forsitan has laudes, decantatumque parentis
Nomen, ad exemplum, sero servabitis ævo.

ΠΟ

120

Psalm CXIV.

I
Σραήλ ότε παιδές, ότ' αγλαα φύλΙακώβε

Αιγύπτιον λίπε δημoν, απεχθέα, βαρβαρόφωνον,
Δη τότε μούνον έην όσιον γένος υλες Ιούδα
Εν δε θεός λαοϊσι μέγα κρείων βασίλευεν.
Είδε, και εντροπάδην φύγαδ' ερρώησε θάλασσα
Κύματι ειλυμένη ροθίω,

δδ' άρ' εσυφελίχθη
Ιρος Ιορδάνης ποτί αργυροειδέα πηγήν.
Εκ δ' όρεα σκαρθμοίσιν απειρέσια κλονέοντο,

10

Ως κριοί σφριγόωντες ευτραφερω εν αλωη.
Βαιότεραι δ' άμα πάσαι ανασκίρτησαν ερίπναι,
Οία παραι σύριγγι φίλη υπό μητέρι άρνες.
Τίπτε σύγ, αινα θάλασσα, πέλωρ φύγαδ ερρώησας
Κύματι ειλυμένη ροβίων και τι δ' άρ' ερυφελίχθης
Ιρος Ιορδάνη ποτί αργυροειδεα πηγήν ;
Τίπτ', όρεα, σκαρθμοίσιν απειρέσια κλονέεσθε,
Ως κριοί σφριγόωντες ευτραφερω εν αλωή και
Βαιότεραι τι δ' αρ' ύμμες ανασκιρτήσατ' ερίπναι,
Οία παραι σύριγγι φίλη υπό μητέρι άρνες και
Σείεο, γαϊα, τρέασα θεον μεγάλο εκτυπέοντα,
Γαία, θεον τρείασ' ύπατον σέβας Ισσακίδαο,
"Ος τε και εκ σπιλάδων ποταμούς χέε μορμύροντας,
Κρήνην τ' αέναον πέτρης απο δακρυοέσσης.

20

Philosophus ad regem quendam qui eum ignotum & insontem inter reos forte captum

infcius damnaverat την επί θανάτω

πορευόμενος, haec fubito mifit. Ω άνα, ει ολέσης

με τον έννομον, ουδε

ουδε τιν' ανδρων Δεινον όλως δράσαντα, σοφώτατον ίσθι κάρηνον Ρηιδίως αφέλoιο, το δ' ύςερον αύθι νοήσεις, Μαψιδίως δ' άρ' έπειτα τεον προς θυμον οδυρη, Toιόνδ' εκ πόλιος περιώνυμον άλκαρ ολέσσας.

In Effigiei ejus Sculptorem.
"Αμαθεϊ γεγράφθαι χειρί τήνδε μεν εικόνα
Φαίης τάχ αν, προς είδος αυτοφυές βλέπων:
Τον δ' εκτυπωτoν ουκ επιγνόντες, φίλοι,
Γελάτε φαύλα δυσμίμημα ζωγράφε.

Ad Salsillum poetam Romanum ægro

tantem.

O

IO

SCAZONTES.
MUSA gressum quæ volens trahis claudum,

Vulcanioque tarda gaudes incessu,
Nec fentis illud in loco minus gratum,
Quàm cùm decentes flava Dëiope suras
Alternat aureum ante Junonis lectum,
Adesdum & hæc s’is verba pauca Salsillo
Refer, camæna nostra cui tantum est cordi,
Quamque ille magnis prætulit immeritò divis.
Hæc ergo alumnus ille Londini Milto,
Diebus hisce qui suum linquens nidum
Polique tractum, (pessimus ubi ventorum,
Insanientis impotensque pulmonis
Pernix anhela sub Jove exercet flabra)
Venit feraces Itali soli ad glebas,
Visum superbâ cognitas urbes famâ
Virosque doctæque indolem juventutis,
Tibi optat idem hic faufta multa Salsille,
Habitumque fesso corpori penitùs fanum;
Cui nunc profunda bilis infestat renes,
Præcordiisque fixa damnofùm fpirat.
Nec id pepercit impia quòd tu Romano
Tam cultus ore Lesbium condis melos.
O dulce divûm munus, O falus Hebes
Germana! Tuque Phæbe morborum terror
Pythone cæso, five tu magis Pean
Libenter audis, hic tuus facerdos est.
Querceta Fauni, vofque rore vinoso
Colles benigni, mitis Evandri sedes,
Siquid falubre vallibus frondet vestris,

20

« AnteriorContinuar »